We're sorry, but this text is in partly in Dutch.
But we're working on it. It will not be a professional translation however. 

Akaija Goes India

A report from our first journey to India, initially written in internetcafe's during the trip
October 2006

(15 October, shortly before the trip)

Hey everone,

After having noted our endless stream of messages and talks about the Akaija and what new developments we can report (one could get totally fed up with this), now finally, and during the next 10 days, you can read our reports of our trip to India, to get the Akaija cast and finished.

Not everyone may understand why we now suddenly go to India. Well... this is what it's about:
The Akaija developments are out of control. Of course that's what we hoped would happen, but not that this would happen so fast. We started in 2005 and now already in 2006 we simply can't handle it anymore. Our plan was to ask a casting company to make mother-originals for reproduction, let them cast a couple of Akaija's, I finish and polish them, place some ads in different magazines, add an invoice and... we're in business! That doesn't sound that hard...

The cosmos had different plans. Of course it has. As soon as one is involved in Cosmic matters, or with the Spiriti World that is... everything always works different and gets out of control... at least from our point of view :-))) but... I love it. It makes you happy... finally. But along the road is another story.

In the Netherlands, and in Belgium, we approached 6 casting company and even 2 dental laboratories with the Akaija. "Can you make a die, cast the Akaija, and finish it so it looks like a superb piece of jewelry?" Especially those dental labs were expected to able to get-the-job-done. But not so... their results were far from acceptable. So... what quality they put in our months remains a question yet to be answered.

We found one company capable of delivering at least a proper casting job, but finishing no way. No one we have met so far has proven to be capable of doing that. Or... one has to pay totally unacceptable high prices to get this done. Hand made mass production in Europa, and in the US I assume, is not very popular anymore so it appears. So what's left.... well... help yourself!!

The  first 100 Akaija's were no problem. I finished them while whistling tunes and enjoyed the labour. The second 100 or so... piece of cake. After 300 Akaija's I started wondering about what I got myself into. And meanwhile the counter of sold Akaija's is well above 900, not included many totally fabricated originals that cost me a lot of extra hours. I'm sick of working every day from dawn to dusk and beyond to fight against the clock because customers already paid for their Akaija and the post office closes at five. And... I would be very happy to design something more. I'm a creator... not a production labourer...
But mayby this is all part of the project... Because I haven't had a proper education as a silversmith. And here I am... designing and finishing lots of silver objects. That way I get my training, one way or another.... I get my training :-))
But now I'm done with it... time for a solution!

This solution we think can be found in India.
Couid it be that THAT's the reason I needed to finish that many Akaija's myself? Experience it yourself first, before you go to India and let others do this job for you? Smart thinking of my guardian angels or... Linda maybe???? &@(7*&(*&^#!!!
But I see their point :-)) 

Well India it is then, but isn't India the country of child labour, human dishonouring work circumstanceds, incredibly low fees, bad mass production etc etc. The Akaija should not fall in the wrong hands.
But on the other hand... in the Netherlands and in Belgium we've tried everything without success, so we have to find a solution. But whereever the Akaija will be cast and finished, we want to see them ourselves, speak with the people and feel the vibrations, so we make a decision by the best of our capabilities.

China?... Noooo... don't ask us why, we don't know, but no.

Korea? Ridiculous.
Taiwan? Dito.

India... that sounds a lot better.

Let's see... India has an ancient civilisation, with a tradition that could teach us Europeans and American quite a lot. And what's more, we recently discovered that the Akaija might have been described in words by Helena Blavatsky, the author of "The Secret Doctrine". Besides that I found a word in this book that sounds pretty much the same: "Alaya", which means "World Soul".
I didn't know this either, but I'm convinced that the Akaija represents a cosmic principle and must have been known by the old Indians of India, where also Reiki has its real roots, where the Sanscrit language originates from, where the ancient root races of our planet Earth, Earth's first inhabitants, extraterrestials arrived. In the Sanscrit language are many texts telling about this.
So India it is then!

That's where the Akaija has to go to.

We're ready for the trip... though by looking at the mess here it will be late tonight.

When we succeed in storing all in our suitcases, then our next message comes from India.

Schedule: Apeldoorn > Amsterdam > Milano Italy > Mumbai (Bombay, India) > Jaipur

Jaipur... a metropolis at only 5 hours driving from New Delhi and 3 hours from the Tadge Mahal (world wonder number 7 or something), is one of the biggest hot spots worldwide for the processing of precious metals and gem stones.

We have search companies in India for precious metals. First we couldn't find them. But when I assigned as being an Indian trading company (think creative ;-) I suddenly found hundreds of companies. And no small ones! Employing 200 worksmen is no acception, it's considered pretty small in fact.

So I asked Linda silently to guide me through the list and picked out 15 companies for writing an email to. So we started a procedure as if we needed new employees. Remarkable is that we got 20 responses! Something is strange, and even now we receive emails....

From these 20 companies we selected 3 to whom we've sent an original Akaija for casting a couple of samples. And we made appointments so we could see the results with our own eyes and speak to the owners and worksmen.

Funny as it was, one company that was on our rejected list, had written: "Me and My Sister can do the job for you. We give you good price. We'll do fine."

So we thought 'Me and My Sister...??? That's 2 people... no no... no way."

Then they wrote back: "We own a company of 213 karigars. And last month we finished 92,00o pieces of silver."

Oops... sorry... no offence please.

So, that's how things work. Every big national of multinational multiple shopping bussiness has to get its jewellery from somewhere. And not out of the own country of course, let that be clear! India...? Most likely that your silver or fake golden bracelet is coming from there. And what to think of all the kitsch plastic pearl chains in all colours of the rainbow, for only 5 dollars, over which you stumble in drug store, supermarket or shopping mall... India... Yes Sir!

To be continued. We need some packing to do and get up at 0300. Airplanes usually don't wait, except for VIP's which we are not. Not yet anyway :-))

Love and kisses, and till next time

***

1^st report, October 18 2006

Hi everyone,

So finally the first letter coming in live from India. Mumbai to be precise. Or: Bombay, but that's oldfashioned and outdated.

First impressions are the best of course.

What's going through your mind when you visit a country for the very first time?

But let us first tell that our flight from Amsterdam went very well. Femke and Martijn (daughter and son in law) brought us to the airport. I think they got up even earlier than we did :-)) The flight to Milano was breathtaking. Flying over the Swiss Alps in the early morning sunlight was so beautiful! Really special.

 

Then the long flight over the Balkany, Turkey, Iran, Pakistan and to India. Many clouds, but where we could see land it struck us that this land was so barren, dry and isolated. Empty!

Then take Mumbai. Our cabdriver told us the facts: 16 billion people, 57 miles diameter.

Let me repeat this: 16,000,000 inhabitants
That's the entire population of our country the Netherlands.

And the street 95,000 small black cabs listening to the name TaTa, the biggest car company of India. I asked Marianne, who was a sales woman for a famous Dutch insurance company, if she ever insured a TaTA, but no. And what do these cabs? Indeed... TaTaTaTaaa.... hooting all the time, everywhere. When accelarating, when braking, when overtaking left, or right, when starting the engine, when someone goes too slow, etc etc. When traffic rules are not obeyed or not even known, all you can do is warn each other for your presence. Makes sense!

This goes on day and night, but our hotel was a little away from the street, so we could sleep well. I (Wim) have been in Indonesia long ago, so I was prepared to the life in a big city such as Djakarta. I found one big diference... the airco's. Everywhere they are, in every room, salon, car, cabin. That's nice, but I my gut sense tells me that this isn't natural. These devices makes lots of noise, consume huge amounts of electricity and most crazy of all: in a tropical climate it gets so cold that you need a blanket...!! What a world.

So with the idea in our mind 'we need to experience everything' we tried such a TaTa... without airco. Indeed, that's the ideal way to travel fast, and noisy, and stressy, and smelly. But it works perfectly. We in Europe need trucks and lorries. They in India transport just about everything... on everything. Bicycles, motorcycles, handcars, dogcars, bullcars, buses, lorries, tata's... whatever. And all use the same road in all directions.

Poverty here... yes, it really is that bad. You see it everywhere around you, and in some places of Mumbai it is extreme. We didn't take picture there, you simply don't do that. What struck me in particular is that in India there is a very short distance between the extreme rich and the extreme poor people.

We have made short walk through the city, that is... what you can walk in one hour and that's terribly little. We saw that Gateway of India, near the harbour. Hot (about 40 Celsius). We expected to be fighting of salesmen and beggars, but that wasn't so much the issue. What we did get ourselves into was slightly different. A priest dressed in white addressed us. We couldn't understand a word, but we got a purple dot of paint on our head, a rope with chalking wet paint, dirty sugarcandy's in our mouth and a quickly rotting flower for in our pockets: Happy Diwali. Cost: 50 rupee per person. But when we drew our wallet: 100 rupee per person.

NOT SO!!! A lot of noise and hustle, but then we were saved by a man who explained the priest that he couldn't behave like this, robbing innocent tourists like this. So the priest left with the first amount. But then we faced a new problem: this man, who now had our attention and wished to sell his goods.

So that's how things work here! But so you learn quick and with rope and purple dot we were part of the folks and we didn't see a priest anymore. And that for only 100 Rupee.

Yesterday evening we had an encounter with our first (out of three) contacts for the Akaija: Sushma and Geetanjali, working under the name 'Silver Maya'. Two young women, from Nepal, who have started a company in Jaipur. Their main office however is here in Mumbai, 2000 km more south.

They are what we hoped for, very kind and we had no itchy feeling in the back of our necks saying 'something's wrong here'. They took us for diner to a small and cosy restaurant with a very European dish. They don't like the Indian food, especially the hot curries. We didn't argue and were happy to be able to eat normally. The desert was absolutely fabulous, not to ever forget. We have to get back here. Sweet pies, warm applecakes with cream and ice, blueberry cheesecakes with chocolate foam and delicious soft contents and apart from that about 20 other kinds of great looking pies. Dangerously tasty! And that in... India?

Of course the conversation was to get acquainted, but we found out at least one thing: they don't like child labour. In fact, so they told, coincidence or not, last week the first trial was held against parents that forced their very small children to work. The law protecting children is active for some years already, but this shows that the government is taking the matter seriously. But they told that things are more complicated. It's not a matter of simply forbidding childs labour in general, becasuse many crafts are passed on from generation to generation and the skills can be mastered at young age. Compare this to how things were in Europe 100 year ago. It was the same. Precious metal crafts are part of that too. But there are limits of course. Simply forbidding children to take part in the proces is way too narrow minded. It could ruin family businesses. You have to see all facets of this and not expect results within one year. But Sushma and Geetanjali have not contracted young children.

A few hours from now the plane to Jaipur takes of. Mumbai isn't 'our' city. Too busy, too many people, too dirty. But Geetanjali said that this city is very organised. So what can we expect more? You will hear from us.

Greetings and thanks for all your good wishes. We return to the crowded streets once more. But... the temperatures here are high... and that's a lot better than the rainy autumn days in Holland.

 

2^e verslag

 

Stel je voor...

Je bent een gewone Nederlander, en je bent in Nederland (dàt kun je je nog wel voorstellen he?).

Je staat op, eet wat, gaat de deur uit, pakt je auto en rijdt de parkeerplaats af naar de grote weg. Alles gaat goed, alles is rustig en jij hebt de slaap nog in je ogen.

Maar dan draai je weg op... Dat is de Jai Singh Highway.

 

Oops... Je moet links rijden.

Oops... het is een 8 baans autoweg zonder strepen.

Oops... hier rijden weliswaar auto's, maar ook bus­sen, vrachtwagens, fietsen, brommers, scoo­ters, motors, motorriksja's, er lopen kamelen, koeien, fietsriksja's, paard en wagens, en massa's voetgangers. Verkeerslichten bestaan wel degelijk, maar zijn er nauwelijks. Wel grote rotondes (links), maar in deze drukte zijn dat helemaal plaatsen waar de chaos hoogtij viert, want... kijk goed... zie je de man die tegen alle verkeer in fietst?) Alles rijdt, loopt, wandelt, rent, schreeuwt, toetert door elkaar. En wij dachten dat Mumbai al een chaos was. Dus niet. Vergeleken hierbij is Mumbai een keurig geordende stad!

We hebben een vraag voor jullie, multiple choice:

Hoe steek je zo'n weg over, die heeelemaal vol verkeer is? Zittend in je luxe Fiesta Ford...

U gaat:

A. Wachten tot er een gaatje komt.

B. Toeteren totdat de mensen ruimte maken.

C. Een agent aanspreken.

D. Bidden tot Shiva.

 

Fout!!!

Het antwoord is:

E. Gewoon oversteken.

 

Dus wat doe je? Je rijdt een stukje naar voren. Er wordt getoeterd, maar daar let je niet op. Iemand kan nu niet verder. Geen probleem. Je duwt nog een stukje verder door. Er wordt nog veel meer getoeterd, maar jij toetert vrolijk terug. Nu begint het verkeer te stagneren, en dat is ideaal, want nu komt er ruimte om wat verder door te duwen. Links, rechts, voor en achter proberen auto's, kamelen en voetgangers je luid toeterend te passeren, maar jij rijdt onverstoorbaar steeds iets verder. Nu kom je op de andere weghelft, en komt het probleem van de andere kant erbij. Geen zorg... gewoon doorduwen en na 5 minuten ben je aan de overkant.

ZO gaat dat dus. Een andere oplossing is er gewoon niet.

Onbeschadigde auto's.... ze zijn er wel, maar als toerist niet lang in je bezit. Geen auto huren dus.

Gewoon een taxi huren, of een motorriksja, of een privé-auto met chauffeur, voor de prijs van een busrit.

En daar ben je dan... net wakker.... gelukkig maar dat wij een vliegreis achter de rug hebben, want als je zo, vanuit je bed onverwachts hierin terecht bent gekomen is de shock niet te overzien.

Wij zijn nu dus in Jaipur. Ongeveer 1,5 miljoen inwoners, met alle buitenwijken. Toch is deze stad prettiger dan Mumbai. Er hangt hier een sfeer van actie, van werk, van vooruit gaan. Armoede is er wel degelijk, maar van een paar Schotten die ook business doen hier hoorden we dat het hier de afgelopen jaren snel vooruit gaat, dat het bedelen afneemt, dat het verkeer moderner is, en dat de welvaart wel degelijk vooruit gaat.

Wat we nog niet verteld hadden is dat het hotel hier in Jaipur overbooked was, waardoor we de eerste nacht bij de oom van de eigenaar hebben doorgebracht en ’s morgens werden verwend met een echt luxueus ontbijt in de tuin, echt op z’n Engels. Weet je hoe zwarte thee eruit ziet? Héél erg zwart, want daarvoor heb je twee zakjes thee in minitheepot nodig. Maar je doet er flink wat melk bij, suiker, en dan heb je Indiase zwarte thee.... net koffie. En nog lekker ook.

Wij hebben ons contact met Sushma en Geetanjali voortgezet en hebben de werkplaatsen bezocht waar de sieraden gemaakt worden. Maar laten we eerst iets uitleggen. Jaipur is HET centrum van India voor de zilver- en edelsteenwereld. Niet alleen voor India, maar voor de hele wereld. Een bedrijf in Nederland van 10 man geldt als groot. In India is dat niks. 200 man is echt normaal. En van dat soort bedrijven alleen al voor zilverbewerking zijn er honderden. Ik heb de gouden gids in het hotel eens nagekeken. Een openbaring. Deze stad is echt het wereldcentrum voor de sieradenbranche. Zo heb je massa’s bedrijven die zich alleen met slijpen van edelstenen bezighouden. Of alleen maar met goudbewerking. Of alleen met het zetten van stenen, en daarin bijvoorbeeld alleen gespecialiseerd zijn in diamanten... snappie...

Wij hadden natuurlijk al een idee hoe zo'n bedrijf er dan uitziet. Ik dacht aan een soort loods, met rijen met tafeltjes, waarachter allemaal mensen hard zitten te werken aan sieraden. Toch wel aardig bedacht niet? Suffe Europeaan die ik ben...

Met Sushma en Geetanjali rijden we er naar toe. De straten worden voller, kleiner, smaller en ondoorzichtiger... wat doen wij hier... o oooo..

Dan stappen we uit, struikelen over de gaten in de weg, ontwijken een paar heilige koeien en gaan ineens een nauw portiekje in... en inderdaad... achter de ramen zien we mensen aan het werk. Niet zomaar een beetje klungelen, maar ik herken dure en moderne apparatuur, walsen, stansen, meetapparaatjes.... We gaan een smalle trap op, zien links en rechts op de grond allerlei mensen aan het werk, komen tenslotte in een kantoortje dat gelijk helemaal vol stroomt met Indiërs die ons gadeslaan. The master has arrived, zo had Sushma mij al aangekondigd.... nee he. Het blijkt een vaak verbouwd pand te zijn, vergelijkbaar met een Amsterdams grachtenpand, hoog, vol kamers en trappen, vol mensen, heel oud, steen, rommelig, maar toch georganiseerd en vol met moderne apparatuur. Iemand is hier de baas en die baas komt ons vertellen wat ze reeds hebben gedaan met de toegezonden Akaija's. Er zijn er reeds wat gegoten en afgewerkt, maar de baas verklaart dat ze nog niet perfect zijn. Op het eerste gezicht zijn ze mooi, maar onder een vergrootglas zie ik wat hij bedoelt... het kan nog beter. Maar ze leren en ze willen 100% perfectie.

Hoe bedreven deze mensen zijn is onnuchterend voor mij. Een van de karigars (handwerkslieden of edelsmeden) heeft een Akaija eventjes helemaal nagemaakt. Dat was niet onze bedoeling en we hebben hen duidelijk gemaakt dat de Akaija zó dus niet mag worden vervaardigd, maar... hij had dat binnen een uur voor elkaar. Niet zomaar klaar, maar de balans was goed, de 5-puntige ster perfect, hij was gewoon niet van ‘echt’ te onderscheiden. Wauw!

Maar... 1 ding... hij werkte niet. Marianne was verbaasd dat die het niet deed, en gaf hem aan mij. Ik bekeek hem en gaf hem weer terug aan haar en toen deed hij het wel (werd heet in haar handen). Dus... kennelijk gebeurt hier iets dat niet volgens de normale wetten werkt. Okay! Maar ik heb grote bewondering voor het vakmanschap. Ze zijn echt heeeeel ervaren.

Vervolgens namen ze ons mee naar een andere locatie, waar met goud gewerkt wordt. Er is in India een hele duidelijke splitsing tussen goudsmeden en zilversmeden. De families die daarmee bezig zijn vereren namelijk andere goden. Dat bepaalt alles! Je kunt dus niet aan iemand vragen zowel goud als zilver te verwerken. Dat zijn andere familiebedrijven. Weer wat geleerd.

De hamvraag: Hoe zijn de werkomstandigheden?

We hebben geen kinderen gezien, maar de mensen hier zijn wel van bijna alle leeftijden. Er zijn wel degelijk jongens (geen meisjes of vrouwen) aanwezig van ongeveer 11-12 jarige leeftijd, maar die zijn in opleiding. Je kunt het niet vergelijken met Nederland... lagere school, voortgezet onderwijs en tot slot een beroepsopleiding. Dat KAN absoluut niet. Daar is nog lang geen overheidsgeld voor. Hier beginnen ze al vroeg met het overnemen van de familiekennis, en op deze leeftijd zijn de kinderen hier heel wat vol­was­sener dan die in Europa. Deze, noem het maar beroepsgerichte, opleiding bereidt de kinderen voor op het echte werk. Helemaal gericht op de praktijk.

De baas heeft deze mensen, ook de kinderen, onder zijn hoede. Wat ons opviel bij binnenkomen was de saamhorigheid. Het voelde hier heel prettig... rommelig, maar gezellig, en bedreven. We hoorden nog iets dat boeiend is. Als iemand hier ziek wordt, dan zorgen de anderen ervoor dat hij onderhouden wordt. Zonder sociale wetgeving zoals in Nederland is dit een schitterend voorbeeld van ‘Wij’. Tevens is de druk groter om niet onnodig ziek te blijven, want dan ver­speel je de vriendschap van je collega’s.

De volwassen werklieden zitten op de grond, met over hun benen een hele grote leren lap die alle stofgoud en -zilver opvangt, de tafel lijkt op wat wij hebben, maar slechts de helft zo hoog. Daarop herken ik alle gereedschappen die ook wij hebben, maar dan wel van andere merknamen. Het enige dat ik nergens gezien heb zijn brillen voor vergroting. Ze hebben kennelijk loepscherpe ogen. De bril die ik meegenomen had werd dus ook zorgvuldig bekeken en op waarde geschat. Maar ze hadden geen belangstelling zoiets te willen hebben. Goede ogen zeker.

 

We hebben in de goudafdelling ook een grote 'schatkamer' gezien, een tentoonstellingsruimte waar zakenlieden uit de hele wereld inkopen kunnen doen. Op de foto rechts is de ‘tuin’ van dit bedrijf te zien. Dit is overigens geen onderdeel van Silver Maya, maar hoorde bij het goudsmedenfamiliebedrijf. Wauw.... wat een voorwerpen, edelstenen, sieraden, olifanten, wandtapijten, ingelegde tafels, meubilair.... je kunt het zo gek niet bedenken. Sommige dingen zagen er extreem handbewerkt en duur uit. Echt iets voor in een paleis.

 

Overigens nog 1 ding dat ook interessant is. We zagen een karigar aan het werk met een gouden armband. Er werd verteld dat als hij hier mee klaar was hij er 3 maanden aan gewerkt zou hebben. Een hele fijne gedetailleerde brede armband uit 2 delen. Er zouden nog een heleboel diamanten ingezet worden, maar hij was nog bezig met de laatste bewerkingen van afbramen en fijnpolijsten. Je moet er niet aan denken wat zo'n armband in Nederland, gemaakt door een Nederlandse edelsmid moet kosten. Dat is dus het grote voordeel van India... de loonkosten zijn zo laag dat het mogelijk is om dit soort mooie voorwerpen te vervaardigen. Maar de levensstandaard is overeenkomstig laag. In Nederland gaat dus de werkelijke kunstcultuur, vakmanschap, verloren omdat het financieel niet haalbaar meer is. Wij zijn overgeleverd aan onze machinale bewerkingen en importeren de werkelijke kunstvoorwerpen uit andere landen. Maar waar blijft onze eigenheid in dat wat wij maken? Weer een overdenking.

Vandaag gaan we nogmaals met Sushma en Geetanjali in overleg. Ze mogen een paar honderd Akaija's gaan maken.

 

Verder hadden wij het vanmorgen zelfs koud. Het had geregend, gewaaid. Gisteren 34 graden. Nu duidelijk minder.

 

Jullie horen het nog wel. Groetjes alvast van ons en liefs natuurlijk.

 

Ajuus.

Namaste

 

3^e verslag

 

Hallo allemaal,

 

Vrijdagmorgen hebben we nogmaals een kort contact gehad met Sushma en Geetanjali. Ze hebben ons een paar hoge kwaliteit edelstenen verkocht en we hebben nog een aantal zaken doorge­sproken. Daarna zijn we naar de Pink City geweest, ofwel het oude ommuurde stads­gedeelte van Jaipur. Super­beroemd (alleen hadden wij er nog nooit van gehoord). De voorbereidingen voor Diwali waren in volle gang, want overal werden lampjes en versieringen aangebracht, net als bij ons met Kerst en Nieuwjaar.

Ze gaven ons eerst nog de Indiase variant op een zak friet. Lassi, een terracotta wegwerp puntbeker, gevuld met een soort gezoete yoghurt (zie rechtse foto’s). Maar LEKKER!!!! Later op de dag hebben we daar zelfs nog een tweede besteld. We weten nu dus waar dat is, en vermoedelijk gaan we er nog vaker naar toe. Reken maar.

Daarna reden we een parkeerterrein op. Jaja.... een echte parkeerplaats. Geheel rommel, puin, en overal auto's met minimale marges geparkeerd. Eerst uitstappen dus, en dan parkeren. Dat doet iedereen. De marges hier in het verkeer worden nl. gerekend in millimeters en niet in decimeters. Liefst met hoge snelheid natuurlijk.

Daarna gewandeld door de Pink City (de foto linksboven is bekende paleis van de winden, Hawa Mahal). Smalle straatjes, net zoals je je voorstelt dat het is.... rommel, druk, vies, stank, alles door elkaar, armoede, koeien, varkens, geiten, vieze gootjes, en overal roepende handelaren die je in hun shop willen sleuren. Als je daar niet tegen kunt is India geen goed vakantieland, maar als je niet bang bent, dan beleef je de mooiste herinneringen juist daar. Zo eng is het allemaal niet, want zo is het leven. Mensen zijn niet per definitie uit op diefstal, alleen als blanke toerist ben je natuurlijk wel interessante handelswaar. Die hebben geld, zijn dom en kun je makkelijk een poot uitdraaien.... haha. Dus koop je niets als toerist, maar maak je sneaky foto's en video.

 

Diwali is eigenlijk een combinatie van die drie bij ons grote feestdagen: Kerst en Nieuwjaar. Het is het lichtfeest bij uitstek. De goden worden aanbeden, er wordt gevraagd om hun steun en aanwezigheid bij de feestdagen zelf en verder natuurlijk voor hun steun tijdens het hele volgende jaar.

Gisteren waren we zelfs uitgenodigd door Riyo Gems, een van de andere kandidaten voor de Akaija. Deze mensen horen bij de hoogste kaste in India, de Brahmanen. Al zou je dat aan het uithangbordje (zie foto) van hun winkel in de stad niet zeggen.

Kastesysteem? Jawel.... het is allang afgeschaft, maar ja... als je bij de laagste kaste hoorde wil je daar natuurlijk niet aan terugdenken. Maarrrr... als je bij de hoogste kaste hoorde.... dan hoor je daar nog steeds bij. Je hoort bij de elite, en de elite wil niet verdwijnen. Logisch. De Brahmanen waren van oorsprong de (hoogste) priesterkaste. Tegenwoordig zijn het de advocaten, doctoren, dure zakenmensen etc. Wel heel bijzonder om dan Diwali daar mee te mogen vieren. Geeft je weer een kijkje in dat deel van de bevolking.

Hoe ging dat?

We werden uiteraard opgehaald bij het hotel. Heel handig. Dit keer met een luxe Honda (die helaas... eerst niet wilde starten, hihi). Hun huis is een ruime villa, met verschillende etages. Wij kregen alleen de ontvangstruimte te zien, werden helemaal volgepropt met de lekkernijen van de Vrouw des Huizes, terwijl verder niemand mee at. Vreemd, maar niet verbazend (we zijn intussen al wel wat gewend). Allerlei soorten rijst, goudsbloemdipsaus, vruchten, drankjes, vreemde smaakjes.... gewoon alles uitproberen dus. Die kans krijg je niet altijd. Heel leuk. Ze hadden echt rekening gehouden met onze milde smaak. (mild? zeg maar uiterst flauw in hun ogen)

Daarna kregen we uitleg over de volgende procedure. Op deze avond, de 3^e Diwali dag, de 1^e Nieuwe Maan in Oktober, worden o.a. de goden Rama, Sri Khrisna, Ganesha en vooral de godin van voorspoed Lakshmi aanbeden. Handelaars als de Indiërs zijn, is voorspoed natuurlijk van groot belang voor de handel. Deze familie heeft een eigen familiepriester, die op z’n krakkemikkige fietsje komt aanrijden, en alle gebeden en rituelen en offers kent en uitvoert. Het kantoor en de werkplaats, zelfs de auto en de computer, worden eerst gezegend, de mensen zelf komen ook aan de beurt, en daarna wordt ook het woonhuis gezegend.

De priester reciteert Puja's, de heilige gebeden, doet voor wat er moet gebeuren, en de betreffende persoon, voert de handelingen uit. Dat komt vooral neer op offeren van water, fruit en geld op een speciaal offeraltaar.

Wij mochten hierbij aanwezig zijn, samen met de rest van de familie en hebben onze ogen uitgekeken. Wat ons eigenlijk hiervan nog het meest is bijgebleven is dat terwijl de priester z'n gebeden uitspreekt, de andere aanwezigen af en toe gewoon met elkaar kletsen, grapjes maken, en niet echt devoot zijn. Dan gaat er ineens een mobieltje af. O... dat kan nooit de bedoeling zijn, dus wij verwachten dat het ding even uitgezet wordt. Maar nee... het mobieltje wordt uit de zak gehaald, en dwars door de heilige handelingen heen wordt het gesprek gevoerd. Dat gebeurde niet 1x maar wel drie maal achter elkaar.

Moet je in Nederland in de kerk toch maar liever niet doen.

Het was wel heel bijzonder, maar wij kregen de indruk dat deze plechtigheid niet zo erg plechtig is in de zin van wat wij plechtig vinden. Het hoort gewoon bij het leven. En het hoort ook vooral bij de handel.

Nadat deze plechtigheid voorbij is gaat de familie naar buiten en steekt het eerste vuurwerk af. Dat is overal zo.... na de gebeden wordt er vuurwerk afgestoken. Daarmee laten ze zien dat de heilige rituelen voltooid zijn. Alleen denkt de jeugd daar, net als in Nederland, iets anders over. Die steken gewoon de hele dag vuurwerk af. Maar vooral in de avond is het dus erg lawaaiig. ERRRG lawaaiig. Lawinepijlen zijn er niets bij. Vooral zware bommen zijn erg in trek, vooral bij de... natuurlijk... de gewapende bewaking van Riyo Gems. Wat de goden hiervan denken hebben we niet gevraagd, maar gezellig is het wel. Wij werden in 2 tuinstoelen in de oprit geparkeerd en beoordeelden de kwaliteit van het vuurwerk: absoluut onvoldoende. Veel gaat niet af en wordt alsnog met trucs afgestoken, met bijvoorbeeld een eromheen gevouwen brandende krant. Slim, maar het geeft te denken hoeveel ongelukken er in deze nacht gebeurd moeten zijn.

 

Daarna.... werden we uitgenodigd om naar een restaurant te gaan eten.

ETEN???? Dat hadden we toch net op?

Neeeee.... nu begint het pas...

We zijn echter gewoon met z'n vieren (pa en ma bleven thuis) naar een PizzaHut geweest, hetgeen ons wel goed uitkwam eerlijk gezegd. Dit is nu een prima alternatief.  Maar de harde Indiase popmuziek op de achtergrond was weer iets minder.

 

Vandaag doen we het kalm aan, zoals we eigenlijk steeds doen. We slapen veel op bedden die veel te hard zijn, maar we zijn erg moe van de afgelopen maanden, en het kost ons gewoon teveel energie om ons weer in het drukke verkeer te storten als het niet echt belangrijk is. Maar... o ja... we hebben natuurlijk ook de fietsriksja uitgeprobeerd. Eerst onderhandelen over de prijs natuurlijk (NOOIT achteraf doen). 50 roepie stelde de man voor, maar wij wisten natuurlijk allang beter. 30 Roepie vonden wij. 40 dan? probeerde de man. Neeeee.... 30, want wij wisten dat dat gewoon al goed betaald was voor Indiase begrippen. De man deed zijn best, moest nog wat omrijden omdat hij werkelijk de weg niet wist (geen truc!), en kreeg uiteindelijk van ons toch 50 Roepie (85 cent). Het lijkt idioot weinig, maar hier is dat echt een goede prijs voor deze mensen en deze prestatie. En... zijn blijde glimlach was weer een geschenk voor ons.

Morgen gaan wij verder onderhandelen met Kapil, van Riyo Gems. Zij hebben contact met de hele wereld, zijn vader is een diamanthandelaar die vaak in Antwerpen komt, maar ook al overal ter wereld is geweest voor deze handel. Zij hebben een naam hoog te houden en we hebben al gezien dat zij weten hoe de Akaija eruit hoort te zien. Ook hebben we al een idee van de uiteindelijke prijs, dus dat komt wel goed.

 

Jullie horen het wel weer.

Hopelijk gaat het goed met jullie allemaal.

 

groetjes en liefs van ons

 

 

4^e verslag

 

Het is avond en de zon is zojuist ondergegaan. De lucht kleurt naar een onbestemde geel- of roodachtige kleur en hoog in de lucht zweven enkele grote vogels terug op weg naar hun plaats om te overnachten. Ook zij hebben er een lange dag op zitten, zoekend naar eten. Ook zij moeten overleven.

Overleven is wat de meeste Indiërs doen. Overal waar we geweest zijn, alles wat we zien, in alle lagen van de bevolking voel je iets van vroeger, iets van een verleden dat z'n sporen na heeft gelaten: de koloniale overheersing. Wij hebben daar geen schuld meer aan, maar wij, als blanken, staan daar nog wel symbool voor. Toerist of niet... je wordt zo bekeken, en niet alleen in mijn fantasie. Je voelt het.

Je ziet het in de houding van veel Indiërs, van degenen die het dage­lijkse werk moeten doen. Vanaf een balkon, naar beneden kijkend, zie je allerlei soorten mensen op straat langskomen... een riksjafietser, moeizaam trappend met 1 klant achterin. Een oude man sleept zich vooruit. Heeft het leven hem in de steek gelaten? Zo loopt hij namelijk wel. Een paar kinderen rennen over de zanderige oprit van het overliggende huis. Kwajongens die overal wel een mogelijkheid zien om kattekwaad uit te halen. Er is genoeg te doen hier voor die kinderen, al is het maar naar toeristen kijken die uit een ver land zomaar in hùn achtertuin geland zijn. Een jonge vrouw met een baby op haar arm, gehuld in een vieze donkerpaarse sari schuifelt voorbij. Wat is dat met die bedelaressen toch hier? Zijn ze boos op het leven? Verwachten ze dat de wereld, de bevolking hen in leven houdt? Gisteren tikte een van hen tegen het raam van de auto en wees vervolgens met duim en wijsvinger tegen elkaar gedrukt naar haar mond: het typische gebaar van bedelende vrouwen en kinderen. Van de chauffeur kreeg zij 2 roepie, maar dat was niet genoeg. Ze maakte een hoop misbaar en wilde 10 roepie omdat zij een kind had. Waarom doet zij geen moeite om actief geld te verdienen? Al zou ze maar gekleurde geluksbandjes vlechten van katoenen draadjes, zoals iedereen hier iets bedenkt om aan geld te komen.

In de schaduw achter een mooi versierd houten rooster staat een donkere Indiër, verholen te kijken naar een paar Duitse toeristen die hun entree in het hotel maken. Aan zijn houding voel je welk een kloof er gaapt tussen Oost en West.

Enkele honden blaffen. Eén hond hinkelt op de anderen af. Een berg blootliggend vuilnis is de trofee, waar je eten kunt vinden. Daar moet je zijn. Daar wordt geknokt. Waarom ligt die troep hier toch?

Overal hoor je getoeter van auto's, roepen mensen, klinkt het lawaai van deuren, eetgerei, airco's, en tijdens deze heilige dagen wordt de stilte ook nog verstoord door eindeloos knallend vuurwerk, maar waarom geen vogelgeluiden? Toch daalt er een, andere, stilte over het land. De zon, het licht van de nacht, het leven, gaat z'n eigen gang en zittend op een balkon onder een donker wordende hemel, laat je alle indrukken van een paar dagen Indiase drukte door je heen gaan.

Er is veel gebeurd hier. Koloniale blanken die zich met een akelige zelfgenoegzaamheid lieten verwennen als een god in Frankrijk. Personeel genoeg. Zij hadden de macht en gebruikten die dan ook om slaven te laten rennen voor een kopje thee. De huishouding moest gebeuren met een perfectie die geen grenzen kende. Een enkel vies plekje en de verantwoordelijke slaaf kreeg ervan langs. Bij een erger vergrijp werden ze zelfs gedood. Spelletjes werden er gespeeld, waarbij soms levens op het spel stonden. Misstanden... die diepe littekens hebben nagelaten.

In de houding van de Indiërs zie je dat terug. Ik denk het niet alleen maar. Het zit nog in de genen.

Hoe ga je daarmee om als blanke? Nu staan we aan de andere kant van de lijn. Misschien waren we in een vorige incarnatie zelf wel die inlander die z'n hele leven alleen maar mocht werken zonder ooit de vrijheid van de zon te hebben gevoeld. Het valt soms vreemd zwaar om een blanke te zijn en te voelen wat hier nog steeds hangt. Een confronterende overdenking.

 

Vandaag zijn we naar Riyo Gems geweest. Eigenlijk is het nog Diwali en hebben de meeste mensen vakantie, maar voor ons maakte Kapil, de zoon des huizes, maar wel de baas, een uitzondering. Het eerste orderboek van het jaar, eergisteren nog gezegend door de priester, werd erbij gehaald en onze order werd als eerste van het nieuwe jaar ingevuld. De Akaija heeft indruk gemaakt. De Brahmanen zijn de priesterklasse, de genezers, de leiders. Deze mensen hebben ontzag voor de Akaija gekregen en mede daardoor werden wij met voor ons ongekende eer onthaald. Want de opdracht die ze voor ons konden boeken stelde op zich niet zoveel voor. Qua omzet is het niets. Maar daar ging het niet om. Wat Kapil zei was tekenend: "Wij kunnen alles maken, maar we kunnen het niet bedenken."

Zij kijken toch op naar het Westen, want Westerlingen zijn creatief. En dat hebben we al honderden jaren bewezen: creatief in techniek, creatief in overheersing, creatief in vervoers­middelen zoals zeezeilers, stoomschepen en nu vliegtuigen die de hele wereld overgaan.

Zonder ons op de borst te willen kloppen denk ik dat de Akaija ook een voorbeeld van die creaties is: een spiritueel sieraad.

India is de bakermat van een oeroude beschaving. Toen er in het Westen hooguit een paar Germanen rondzwierven bestonden hier al stadstaten, koningen en een ver doorontwikkelde cultuur van kunst en muziek.  Reiki of Rheekiya, Ayurveda... zijn niet zomaar New Age-achtige benamingen voor een alternatieve heelmethode. Ze vinden hun wortels in het verre verleden. Dat is een van de redenen dat de Akaija naar India is gegaan. Natuurlijk: hier is de mankracht en de techniek aanwezig. Maar het voelt fijn te weten dat we op de goede weg zijn om een steentje bij te dragen en Oost en West met elkaar te verbinden. 'Wij'... hetgeen de betekenis is van 'Akaija'

 

Namaste (ik groet het Licht in U)

 

5^e verslag

 

Hoihoihoi allemaal,

Merkwaardig zoveel als je in 1 dag mee kunt maken hier. Dat hoort uiteraard bij vakantie. Alhoewel... is DIT vakantie? Echt niet!

 

Natuurlijk, therapeut als wij zijn, moeten we ook de plaatselijke arts raadplegen. Je trip is tenslotte niet compleet zonder. We hadden wel een beetje reden daarvoor. Ik ben verkouden geworden van de airco's hier. Niets bijzonders, maar we waren bij bedrijf nummer 2 (Riyo Gems), en Kapil vond het nodig dat we naar zijn familiedokter zouden gaan.

Familiedokter? Yes...

Wij dus daar naartoe, ’s avonds, met Kapil zelf, en zowaar ook zijn moeder, die helemaal weg is van deze dokter, een vrouwelijke arts, gespecialiseerd in homeopathie, jawel! Bijzonder is de plek waar zij haar praktijk heeft: het lijkt wel een 3e wereld arts in opvanggebied: een kiosk-achtig hokje midden tussen de winkeltjes aan een drukke stoffige doorgangsweg. De vrouw zelf... is niet zomaar iemand, maar heel erg begaan met de mensen. Zij werkt voor een uiterst laag bedrag voor iedereen die haar nodig heeft, en na alle verhalen van Kapil, moet zij erg goed zijn. Wie weet kan zij dus iets aan mijn eeuwige allergieneus doen. We moeten het afwachten, maar het bezoek was al een belevenis op zich.

De volgende dag, gisteren, hadden wij een afspraak met bedrijf nummer 3, Kothari. We waren al een beetje gewaarschuwd. Reeds in Nederland hadden zij blijk gegeven niet erg vlot te zijn. Ze kregen bijna een maand de tijd om 2 Akaija's af te werken bij wijze van proef, maar tot vlak voor het vertrek hadden wij nog niets gehoord, terwijl de andere 2 bedrijven reeds lang klaar waren en de besprekingen vlot verder gingen. Dit bedrijf reageerde pas NA dat wij zelf gevraagd hadden om reactie. Gisteren zijn we erheen gereden in hun auto, met geblindeerde ramen (mijn gevoel daarbij: 'Wat heb je te verbergen?') We werden afgezet in een smal achterafsteegje dat, integenstelling tot het smalle straatje bij Sushma, een nare uitstraling had: druk, vies, lawaaiig en naargeestig. Hun bedrijf, dat je binnengaat door weer zo'n onooglijk portiekje, is gevestigd in een gebouw dat dan weer verrassend goed gebouwd is en degelijk aanvoelt. Vreemd toch... zo van de ene wereld in de andere te stappen. In het kantoor kregen we dan eindelijk het resultaat van 1 maand afwerken te zien: 2 Akaija's die niet eens glommen, redelijk glad waren, maar duidelijk uitstraling misten. Een heel verhaal van hun kant daarbij, bijna verontschuldigend, om dit te verklaren. Hun eigen sieraden werden erbij gehaald, die er inderdaad op het eerste gezicht heel leuk uitzagen, maar geen werkelijke uitstraling hadden.

Uiteindelijk werd er natuurlijk over de prijs gepraat. Maar zij wilden eerst weten wat wij in Nederland voor prijs moesten betalen. Om te kijken hoe ze zouden reageren hebben we dat eerlijk gezegd, maar zo’n vraag is natuurlijk al bedenkelijk. En ja hoor.... hun antwoord was dat zij een goede prijs voor ons konden maken. Voor ons??? Voor henzelf wel te verstaan. 3x zo duur als SilverMaya, voor een kwaliteit die op z'n minst bedenkelijk is. Ze pretenderen kwaliteit te kunnen leveren, maar we hebben nog niets gezien dat daar op lijkt. Ook hadden ze, net als de andere bedrijven, tegen onze wil in, zelf een Akaija gemaakt. Omdat de andere bedrijven dit net zo eigenwijs ook hadden gedaan, was dit prima vergelijkingsmateriaal. Maar dit bedrijf blijkt dat dus totaal NIET te kunnen: ze lieten ons een Akaija zien die zelfs een beginneling nog niet zou durven te tonen. Heel dom om dat te laten zien!

Uiteindelijk... hebben we besloten om niet met dit bedrijf in zee te gaan. We waren al wat verwend geraakt door de andere twee en dachten... Oooo, India is hét land voor sieraden, maar het kan dus ook anders. Het is ook hét land bij uitstek om bedonderd te worden.

 

 

Gisteravond hebben we dan ons eerste echte (en enige!) vakantieuitstapje gemaakt: Sunset at Tiger Fort !!!

Dat betekent dat je eerst Jaipur (met 4, i.p.v. eerst gedachte 1,6 miljoen inwoners) uit moet zien te komen. Daarna een stukje landschap van India gezien (dor en droog en onherbergzaam, maar wat wil je midden in woestijngebied), en via een Zwitsers bergweggetje naar de top van een klif gereden waarop een oud militair fort gebouwd is, van waaraf je een spectaculair uitzicht over Jaipur in alle richtingen hebt. Dat uitzicht vergeet je nooit meer! Niet omdat het zo mooi is, maar omdat je overvallen wordt door het grenzeloze uitzicht over een gigantische miljoenenstad die zich naar alle kanten toe om je heen uitstrekt en in de verte in de nevelen verdwijnt. Daarboven een rode zon die, naarmate ze ondergaat, verdwijnt in de smog die boven de stad hangt. Mooi? Nou nee... maar wel bijzonder.

Wat ons nog het meest overviel was, dat op het moment dat je je hoofd boven de kantelen uitsteekt, je gehoor bedwelmd wordt door het geraas van stemmen, auto's, toeters, gegil, geblaf, wat dan ook, dat van honderden meters lager over je heen golft. Dat waren we echt niet op voorbereid, en het benadrukte een heel neerslachtig gevoel dat hier van uit gaat. Ik werd hier heel triest van. Je ziet de armoede, maar je voelt nu ook de armoede in je gehoor.

Direct nadat de zon ondergegaan was werden we overvallen door nog een facet van de stad: de moskeëen in het Islamitische deel van de stad begonnen te.... gillen. Niet 1 moskee, maar we hoorden zeker meer dan twintig moskeeen die het dichtstbijgelegen waren. Met versterkers op de minaretten natuurlijk. De een kon het nog harder dan de ander. Een ware kakafonie van gegilde gebeden en aanroepingen... Allaaaaahhhhhhhh.... O Akbar! En dat twintig keer door elkaar heen.

Na de zonsondergang, en op enige afstand van de kantelen, werd het pas rustig en mooi. Een paar bomen en een paar oude verweerde stammen staken zwart af tegen de snel donker wordende nachthemel, met daarachter de Diwali-verlichting van Jaipur. Dat gaf een bijzonder gevoel. Zeker de moeite waard.

 

Vandaag gaan we nog wat inkopen (proberen te) doen. Je gaat hier niet even naar de souvenirshop op de hoek, maar je dompelt jezelf onder in de massaliteit en probeert overeind te blijven. Zo wordt je getrokken door alle bazarverkopers.

 

Wat zijn dan onze algemene indrukken van India?

Wel.... TNO heeft hier duidelijk nog een taak te verrichten. Wat wij zouden willen voorstellen is dat ze onderzoek gaan doen naar de standaardisatie van kranen. (en geven we de naam TNO: Totaal Nutteloos Onderzoek nog betekenis ook. Maar... ik weet wel beter hoor!! :-) Misschien is hier een ISO-norm voor te bedenken: ISO= Indiase Standaard tegen Ongemakken. Wat te denken van een badkamer waarbij de linkerkraan linksom en de rechterkraan rechtsom draait... in de douche, maar boven de wastafel draaien ze allebei wel weer linksom. De middelste knop staat naar boven, als er beneden water uit komt. Ergens anders is de linkerkraan de koudwaterkraan, maar ergens anders weer omgekeerd. Soms komt er warm water uit, soms koud, soms helemaal geen water. Vraag je aan de manager wat er aan de hand is, dan bewijst India ineens de enorme manpower: nog terwijl je hierover praat met de manager is dit euvel reeds verholpen. Onvoorstelbaar. Een voorbeeld voor alle loodgieters in Nederland.

Wat het eten betreft: hier zijn we (nog... haha) niet ziek van geworden. We drinken braaf Bisleri uit flessen, ook voor het tandenpoetsen, en nemen onze preventieve middelen allemaal in. Dat is belangrijk hier, want hygiene in de straat is ver te zoeken, maar het kraanwater is dus ook onbetrouwbaar. Voor de vegetariërs onder ons is dit een Walhalla. Nog nooit hebben we zoveel mogelijkheden gezien en geproefd. In sommige restaurants is de wereld zelfs omgekeerd: er wordt gewaarschuwd dat een bepaald gerecht vlees bevat! (foto’s: voorkant van ons hotel, ons balkon)

De hotelservice is weer iets voor TNO om te onderzoeken: De service is prima, maar.... als je eten bestelt kan het nogal varieren. Op een dag bestelden we 2 continental breakfast. Wat krijg je?

Twee borden, jam, boter, cornflakes etc... helemaal volgens plan, maar gek genoeg... we kregen slechts op 1 bord 3 toastjes. De volgende dag wilde ik graag, ipv de gebruikelijke cornflakes met melk, de porridge uitproberen. Wat krijg je? 2 cornflakes en 2 porridge, en totaal zowaar 6 toastjes. De dag daarna ontbraken bijna alle lepels, dus gebruikten de we enige suikerpotlepel maar voor de cornflakes. De dag erna in plaats van ieder 1 banaan lagen er 3 bananen. Vanwaar die derde? Zo ging er elke dag wel iets fout. Vandaag de fantastische uitzondering: we bestelden het ontbijt, zonder er zoals anders bij te zeggen wat we wel en niet wilden. En jawel hoor.... ALLES PERFECT.

Hmmm.... je moet dus vooral niet teveel zeggen hier, anders raken ze in de war.

 

Indiaas voedsel is scherp. Dat hebben we maar niet uitgeprobeerd. We proberen veel... maar daar beginnen we dus niet aan. Westerlingen eten mild, dat weten ze hier, maar zelfs dan is het niet altijd eetbaar. We zijn nu in elk geval meer gewend in dat opzicht dan voordat we hier kwamen.

 

Armoede: We kunnen en willen dit niet allemaal op video en film vastleggen. Zoiets doe je gewoon niet, maar vooral onder viaducten en bruggen is het schrijnend. Sloppenwijken lijken hier niet zoveel te zijn als in Mumbai, misschien omdat hier om de stad een woestijngebied ligt dat niet veel mensen herbergt en naar de stad trekt. Hier valt nog veel te doen voor de staat en misschien ook wel voor de rest van de wereld. Veel bewustwording is nog nodig van zowel de wereld als van de mensen zelf.

Wat betreft het bedelen.... daar kom ik nog niet uit. Je ziet de mensen bedelen, je wilt ze helpen, maar zodra je 1 persoon iets geeft moet je oppassen dat je niet overvallen wordt. Hou je door iets te geven het bedelen in stand? Ik weet niet. Hoort het bedelen dan misschien bij het kastensysteem, zijn het de paria’s, die op geen enkele andere manier aan geld kunnen of zelfs mogen komen? Dan zijn ze echt afhankelijk van het bedelen, maar... ik weet het niet. In Indonesië zag ik ook bedelaars, en daar is geen kastensysteem. Wat doe je? Moét je iets geven, is het je morele plicht? Of doe je er helemaal niet goed aan? Is het belachelijk dat zo op het oog gezonde jonge mensen zelfs hun baby gebruiken om geld op te halen? Het gaat ons niet om het geld, natuurlijk niet. Je zou ze allemaal willen helpen, maar wat is wijsheid? Ik weet het werkelijk niet. Maar dit... blijft je leven lang bij je.

 

De mensen zelf zijn kleurrijk. Alles hier is kleurrijk. Wat ons allebei vooral opvalt is dat alle wegen hier zo kapot zijn, overal ligt puin, afval, vuilnis, overal zie je zaken die met zoveel goedkope mankracht overal, makkelijk op te ruimen moet zijn. Zelfs in de dure dokterswijken stoort niemand zich daaraan. Het is daar iets ruimer en iets.... iets minder vies, maar dan heb je het echt wel gehad. Wat zou dat een verschil maken hier.... als alle de troep tijdig opgeruimd zou worden.

 

Wij zijn na 10 dagen businesstrip in India flink moe geworden, van alle indrukken. Heeeel bijzonder, maar dit gedeelte van India is niet onze favoriete vakantiebestemming. Goedkoop.... jazeker! Aan eten voor twee personen, ontbijt, lunch en diner, zijn we per dag niet meer dan 10 euro kwijt. Dat lukt je zelfs op een camping met supermarktvoer op gasbranders in Europa niet.

 

Maar al met al.... we zijn ervan overtuigd dat dit een geslaagde trip is, en dat we met de Akaija wel degelijk bereiken wat we voor ogen hebben. Deze mensen zijn echt heel erg bekwaam.

 

Onderweg naar het vliegveld hadden we onze laatste ontmoeting met Riyo Gems. Zij hadden het door ons meegebrachte moedermodel van een Akaija gebruikt om er een mal van te maken en lieten ons de eerste gegoten en afgewerkte resultaten zien. Afgezien van 1 minuscule afwerkingsfout waren we zeer tevreden over het resultaat. Hiervoor zijn we naar India gegaan. Wat we hoopten is werkelijk uitgekomen... dus... yes...

 

Akaija Goes India!

 

Bedankt voor jullie luisteren.

 

Marianne en Wim